die Super Albanische Mafia Terroristen Gruppe des AAEF, „Hitler“ Nachfolger: Josef DioGuardio bei der TU Berlin

Posted on April 2, 2016 von


Die geistigen Väter der Ethnischen Säuberungen und der Nazi Ideologie, wie man leicht feststellen kann.

Die Nazi Verherrlichung, inklusive Finanzierung durch Deutsche Universitäten, geht schon länger. Alle diese angeblichen Studenten haben gefälschte Schul Zeugnisse, gefakte Diplome usw..

Bald fangen Deutsche Unis an, wieder mit „Heil …..“ die Semester zu starten, denn Hitlers Gross Albanisches Reich, fordert Tribut. Die Super Drogen Schmuggler und Capo’s der US – Albanischen Mafia in Berlin, wo schon das FBI in 2003 massiv warnte.


KLA Map of “Greater Albania”

Josef DioGuardio, ist Haupt Organisator der Iran Contra Affäre Nr. 2 Drogen-Waffen-Terroristen Organisation, UN Waffen- und Treibstoff Bruch, Rädelsführer in der Organ Sache und der Plünderung der Albanischen Waffenlager in 1997, welche Legendär ist. Die selben Hintermänner bis zum US Präsidenten!

November 1988. DioGuardi with President Regan, Congressman Rinaldo and National Security Adviser Poindexter in the Oval Office discussing U.S. foreign policy in Balkans. Damals wurde die CIA Operations “Roots” geboren.


Er verkörpert Mord Progrome, Ethnische Säuberungen und fordert Gross Albanien von Hitlers Ideen, ebenso den Anschluß von Halb Nord Griechenland, Mazedonien und Montenegro an Albanien. Mentor der bei der UN registrierten UN Terror Organisation AKSH – ANA, welche ein Sammelbecken derdümmsten Nationalisten auf dem Balkan ist, wo Mafiöse GEschäfte aller Art, nach der Methode der Finanzierung von Terroristen Organisationen zelebriert wird. Bin Laden ist ein direkter Partner dieses durchgeknallten Süd Italienischen Arabesh Mafiosi, besser unter dem Namen: Nghadehta bekannt.

Orginal Gambino Mafia in New York:

Joe DioGuardi

Zuvor hat er sein Unwesen als Mitglied des US Mafia Vereines Gambino Jahrzehnte bei den Demokraten getrieben, wobei sein Vize der US Kongreß Abgeordnete Josef Traficant jun. (Sohn der Super Mafiosi Josef Traficant sen. Partner von Meyer Lansky, zur Zeit im Gefängnis sitzt. Traficant wurde 1999 aus Albanien raus geworfen, weil er erneut Waffen lieferte, entgegen dem UN Embargo). Beide repräsentierten die USA – Albanische Drogen- und Waffen Mafia über den Lobby Club AACL. dessen Verbindungen zur Top Albanischen Mafia auch im BND Report Kosovo 2005 dargestellt ist.

NATO secret report, über den Lobbyisten des AACL und seiner Mord Banden, der dafür im Schnitt 400.000 $ pro Jahr bekam.

KLA, Albanian mob in the U.S.A.

Founded January 1989 ALBANIAN  AMERICAN CIVIC LEAGUE Defending the national cause and human rights of the Albanian people

Home | About Us | AACL Board | Membership | Contact | News |

The Worst GOP Candidate In US History: Mafia Boss and Terrorist: Josef DioGuardio

Ex-Waffen Lieferant der Balkan Mafia: der Ex-US Kongress Abgeordnete James Traficant jun. kämpft gegen Bilderberger

Mafia inside German University

Shirley, Joe, and Faton with OASA Members at TU Berlin.


Shirley Cloyes DioGuardi


Technical University of Berlin

March 20, 2016



     Thank you Agon Kamberi, as president of the Organization of Albanian Students and Alumni in Berlin (OASA), for everything that you did, in cooperation with Faton Bislimi, to organize this important event in Berlin. And thank you, Faton, for your introduction and for everything that you have done for the past thirteen years as a friend, adviser, and now as a member of the Board of the Albanian American Civic League. And, finally, I want to thank everyone in this room for your presence. It is a pleasure and a privilege for Joe and me to be in Berlin and to address you this afternoon. Falemenderit Shum!

I think that it is important for you to know something about how I as an American—whose descendants on my father’s side fled England to the Massachusetts Bay Colony in 1644—got involved in the Balkan conflict and the resolution of the Albanian national cause. In the process, I want to give you a window into the work that the Albanian American Civic League has done to bring independence to Kosova (independence in name only, from my perspective) and the work that the Civic League continues to do to bring equal rights to Albanians in Macedonia, Montenegro, the Presheva Valley, and Chameria. At the same time, I want to give you my perspective on what I think are potentially important opportunities for you as members of the German Albanian community to positively impact Western foreign policy about the Serbian-Albanian conflict, to further our shared effort to bring lasting peace and stability to the Balkans, and

to create a new vision that is better suited to meeting the challenges and problems of the 21st century.


I am not trying to gloss over Germany’s internal problems when I say that today, because of the prominence of Germany in the world, both economically and politically; because the front-burner focus of European governments and media (unlike in the United States) is on the refugee crisis; and because of your experience as Albanians who immigrated to Germany (whether it is because your family fled Communism or Slavic tyranny, whether you and your family were fortunate enough to get sanctuary here when you were fleeing either the Serbian occupation or the war in Kosova , or whether your grandparents and parents fled Albanian lands because of economic hardship), you are now on the cusp of new era. I believe that we are on the cusp of a new era because we are living in a time when the errors of the old era are not yet dead, and the visions of the new era either have yet to be borne or to have come to fruition. I believe that Albanians in Germany and in other parts of Europe have an experience and a perspective that many do not have, and as a result an opportunity to influence the course of history.

But, first, I want to tell you about how and why I became involved in the Albanian national question during the “Balkan wars” in the 1990s. The late Albanian leader Arben Xhaferi said to me in 1999 that Joe DioGuardi and the Albanian American Civic League reignited the diplomatic effort in the 20th century to resolve the Albanian national cause. I was not present when this effort began—when the Civic League was founded in 1989 after Joe left Congress; when Joe went to Belgrade and Prishtina in 1990, and when he returned to Kosova and then traveled to Albania that same year with the late Congressman Tom Lantos, a survivor of the Holocaust, as the first elected officials to enter Communist Albania in fifty years.


I didn’t come to the Albanian issue in an academic way, but in an emotional way. I was influenced as a child by my exposure to the revelations about the Nazi Holocaust and the failure of my grandparents’ generation to save the Jews of Europe. As an adult and as a book publisher specializing in domestic and international politics and as a human rights activist, I was deeply involved in struggles for self-determination around the world. And so when Slobodan Milosevic came to power and the Bosnian war began, I knew that we were seeing the return of Hitler in our time.

Americans were watching images on our television screens of genocide in Bosnia and later the concealing of the concentration camps at the hands of the Serbian military and paramilitary forces under Slobodan Milosevic and we were told this was not our war; this has nothing to do with us; this is a quagmire; we must not get trapped in it; these people have been fighting for centuries, and interethnic hatred in the Balkans is almost genetic. I was appalled, because there is nothing worse than showing scenes of carnage to a relatively privileged population in the United States (and you can add to the people of Western Europe), compared to the people of Southeast Europe, and then insisting that we have no responsibility. I decided that this was our war, because I believe deeply that the fight for democracy and the fight against fascism and ultra-nationalism must be won in each generation, and I also decided to publish a book from the perspective of the anti-Milosevic, anti-war opposition inside the former Yugoslavia, most of whom happened to be journalists.

While I was completing work on this book at the end of 1993, I met Joe DioGuardi, and members of the Albanian American Civic League and began to learn about the Albanian dimension of the Balkan conflict, which the media was not covering—that would not happen for five more years when the war began in Kosova in 1998. When I met Joe, I had just begun to learn about a place called Kosova. Think about it—I was an American who had spent fifteen years publishing books about international politics, and so if I wasn’t aware of the Albanian dimension of the Balkan conflict, how many Americans were? Until I met Joe and other members of the Civic League, I did not know that their work had driven Milosevic out of Kosova and into Bosnia; and I did not know that Milosevic had every intention of returning to Kosova. As we all know, in February 1998, the KLA would come to the defense of Kosovars when the Serbian paramilitary and military troops attacked Drenica, pillaging and plundering their way across Kosova, and ultimately killing more than 12,000 Kosovar Albanians and driving out more than one million before the war ended in June 1999.

While Albanians worldwide are quick to credit former President Bill Clinton with dropping the bombs on Serbia, the bombs would never have been dropped and Milosevic’s genocidal march across Europe would not have been halted if it had not been for Joe Biden, then Chair of the Senate Committee on Foreign Affairs, the then 34 Jewish members of the US Congress, and the Albanian American Civic League. For years successive US administrations were Belgrade-centric. Why? Because for almost 50 years sovereign Albania was cut off from the rest of the world by Communist dictator Enver Hoxha and his successor Ramiz Alia, while the Albanians in Kosova, Macedonia, Montenegro, and the Presheva Valley were part of the “iron curtain” under the control of Tito’s Yugoslavia.   For fifty years, Belgrade sent their officials to Washington, DC, opened departments in major US colleges and universities, and defined Albanian reality from a Slavic perspective. This is why it was so important that Joseph DioGuardi and other Albanians Americans formed a lobby in 1989 to educate the US Congress about the history, culture, and aspirations of Albanians from an Albanian perspective and to get Albanian Americans engaged in American politics. And, in my opinion, this is still the task that we have in America today, and I would add in Germany.

In September 2002, then Senator Biden said in a speech in Chicago arranged by the Albanian American Civic League:   “It is difficult to get the attention of the President and the U.S. government because so many other issues overshadow ours, and so “we must be able to make our case.” He continued by saying that, “The problem does not lie in a person or institution “being anti-Albanian or anti-engagement when it comes to U.S. foreign policy,” explained. “The problem lies when America has a different focus and it leaves Albanian and Balkan issues behind.” He cautioned Albanian Americans to keep the spotlight on our issues, and he praised the Civic League for keeping the spotlight on the gross injustices against Albanians that must be remedied in the Balkans—for building a constituency, for raising the funds to support members of Congress who cared about what was happening during the Balkans wars of the 1990s, and he praised me in particular for “marshaling the facts and presenting the case that has gained the attention of the U.S. government.”

As long as the Balkans are viewed wrongly as “a backwater and an appendage of Europe,” Biden said, “The world will not care if seven million Albanians are being persecuted.” As long as the Balkans remain isolated, its peoples will be at the mercy of external powers. As long as the world portrays Albanians as “uncivilized, not cultured, and not capable, we will lose.” And Biden appealed to Albanian Americans in the audience to work with the Civic League and “to be the people who move the world’s perspective in a different direction.”

Fourteen years later we are still facing the same problem, in which many Western governments do not understand who the Albanian people are and are making Albanians pawns that can be moved on the geopolitical chessboard. We are back again at the mercy of the socalled great powers—not just Serbia, Greece, and Russia—but primarily Western Europe and the United States. Consequently, we need to confront the realities in Albanian lands in Southeast Europe today, which I would argue have brought us back to where we were in 1913.

For a brief period of time, during the Kosova war, the international spotlight was shown on the Albanian reality of 150 years—a reality of arrest, torture, imprisonment, forced assimilation, expulsion, and genocide—and the Albanian resistance to it. When the West saw Kosovars forced out of Kosova in cattle cars, this reminded them of the Nazi era. But very quickly after the war, the spotlight began to fade. The Serbian propaganda machine rose up and worked continually to create a false parity between the Bosnian and Kosovar victims of the war and the Serbian perpetrators of state-sponsored terrorism and genocide. Belgrade has worked hard to falsely characterize Albanians as a Muslim, potentially terrorist force in the heart of Europe. And I am sorry to say that Belgrade has succeeded to a great extent. I believe strongly that if we do not act now, Albanians will fall into the backwater of history for another 150 years.


The battlefield for a short period of time in 1998 and 1999 required weapons. But now the battlefield ( and it has always been the real one) is in the press and the parliaments of the world. For fifty years, Belgrade was able to send their politicians and scholars into the United States and Western Europe, while Albania under Enver Hoxha was cut off from the world and the Albanians in Kosova, Macedonia, Montenegro, and the Presheva Valley were third-class citizens in Tito’s Yugoslavia. For fifty years Slavs were interpreting Albanian culture and history. The time has arrived for us to define Albanian culture and history. I believe strongly that we have not done the job, and it cannot be done in Albanian. It needs to be done in German and in English.

Even though your political system in Germany is not the same as ours in the United States—you have a parliamentary system, I believe that the three elements that then Senator Biden cited fourteen years ago in Chicago are also essential for you—demonstrating that you have a constituency, educating and supporting the foreign policy leaders in your government, and marshaling the facts for political officials and the press.

And your role may be even more important than any at a time when the United States has virtually abandoned the Western Balkans to the European Union (only our Albanian American Civic League has kept Albanian issues in the minds of our US Congress). Moreover, your role as both Albanians and Germans gives you a special opportunity and responsibility, since Germany is the leading member of the European Union, to lobby the Bundestag and educate the German press.

The task will not be easy at a time when Germany and all of Europe are staggering under the weight of the refugee crisis and failing to grapple with the rise of the Islamic state. But, for me this represents an opportunity for Albanians, especially Albanians in Western Europe, to show the world who Albanians are from an Albanian perspective. You have something very powerful—besa—everyone here knows what that means. Albanians have a history of religious tolerance that goes back hundreds and hundreds of years as Muslims, Orthodox Christians, Roman Catholics, and Jews living side by side in harmony for centuries. Albanians have never initiated war in Europe. As the most pro-Western, pro-democratic people in Southeast Europe, Albanians could actually help Europe block the flow of Islamic fundamentalism.

If we are going to make a difference in shaping the 21st century, we will also need to work together. There is an incredible lack of information coming out of Albanian lands to the West in the form of professional journalism in English, books by Albanian authors translated into English, and an incredible lack of connection between the American and European diaspora. This is why a gathering of this kind is so important.

Western foreign policy concerning Southeast Europe, the Albanian dimension of the Balkan conflict, and future of the region will not change unless we work together to change it. Albanians remain divided because we are in a world order that is still based on Western principles of sovereignty and territorial integrity. Maintaining existing borders in the name of maintaining stability at all cost, without resolving a conflict that denies a people the right to self-determination will no longer work. This will not lead to a peaceful resolution of a conflict. Kosova is one of the sharpest examples of this. As you know, there is no agreement among the EU’s member states, with 5 of the 28 refusing to recognize Kosova’s independence, and the United States has joined the EU in perceiving the future of Southeast Europe as driven by Belgrade. This is why we have a frozen conflict, why we do not have genuine independence for Kosova, and why Albanians in Macedonia, Montenegro, the Presheva Valley, and Chameria do not have equal rights.

I am not suggesting that we work to change borders. In fact, Albanians do not have to change borders because they are already living side by side. But I believe that Albanians need to develop an orchestrated public relations and lobbying strategy. We need to insist that Kosova be admitted to international institutions like the EU and the UN, and that Serbia recognizes Kosova’s independence, grants equal rights to the Albanian majority in the Presheva Valley (on a par with rights that are currently enjoyed by Serbs in Kosova),

relinquishes its parallel structures in northern Kosova, and focuses on the economic and political development of Serbia. But even before that happens, Kosova’s elected officials must focus on the establishment of genuine democracy and rule of law. As we all know, Kosovar officials have been lining their pockets and the pockets of their family since war’s end instead of engaging seriously in state-building and meeting the needs of their people. (The same can be said of the majority, but not all, of the political elites throughout Albanian lands.)

With the breakup of the coalition in Kosova that opposed the return of Hashim Thaci, Isa Mustafa, and Kadri Veseli to power in 2014—a breakup that involved the EU and the United States—now with the election in 2016 of Hashim Thaci as president, the country is adrift economically and politically. In March, the EU High Representative for Foreign

Affairs and Security Policy Federica Mogherini told Kosova Prime Minister Isa Mustafa that she hoped there would be an “inclusive political dialogue that will overcome the

the stalemate in the Kosovo Assembly.” But this is impossible, because the people have lost their faith in the government and in the international community.

It will take non-violent action on the ground to remove Kosova’s corrupt political elite, and it will take capable men and women in the diaspora like you to oppose a Western foreign policy of realpolitik of maintaining stability at all costs in Southeast Europe. Instead, we need to insist that the principle of universal human rights becomes the dominant principle in the 21st century.

I hope that the next part of the 21st century will be an Albanian century. This can happen if we combine our resources and our actions. This will not require unity. In Albanian communities around the world the importance of Albanian unity is often held up as a way to prevent action. It is impossible for any group or organization to be unified. I hope that if you have not already done so that tonight you will look inside your hearts and minds and make a decision about what you want to do and to be willing to make a public stand as Albanians and as Germans. As the famous American anthropologist Margaret Mead once said, “Never underestimate the power of a small group of committed people to change the world. It is the only thing that ever has.” If you have not already, I hope that you will join OASA and, in so doing, become part of a small group of Albanians in the German diaspora committed to creating new ideas and new pathways for resolving the Albanian national question in our time.

And I hope that Albanians in Germany and the Albanian American Civic League will forge a strong connection, impacting the US Congress and the Bundestag. If all of us say

what we think—something that many of our sisters and brothers in Southeast Europe cannot say out of fear—we will eventually force change. Remember, you have besa, and

no one can ever take that away from you.


Shirley, Joe, and Faton with OASA Members at TU Berlin.





Shirley Cloyes DioGuardi


Universiteti Teknik i Berlinit

Mars 20, 2016


Faleminderit Agon Kamberi, si kryetar i Organisation të Studentëve dhe ish-Studentëve Shqiptarë të Berlin (OASA), për të gjithat që keni bërë, në bashkëpunim me Faton Bislimin, në organizimin e kësaj ngjarjeje të rëndësishme në Berlin. Dhe faleminderit, Faton, për prezantimin e juaj dhe për të gjithat që keni bërë gjatë trembëdhjetë vjetëve të fundit si një shok, këshilltar, dhe tani si një anëtar i Bordit të Ligës Qytetare Shqiptaro Amerikane. Dhe në fund, dëshiroj të falënderoj çdo njërit në këtë dhomë për praninë e juaj. Është kënaqësi dhe privilegj për Joe dhe mua që të jemi në Berlin dhe këtë pasdite të drejtohemi juve. Faleminderit Shumë!

Mendoj se për juve është e rëndësishme që të dini diçka lidhur me atë se si unë si një amerikane — paraardhësit e së cilës nga ana e babait tim kanë ikur prej Anglisë në Massachusetts Bay Colony në vitin 1644 — u përfshi në konfliktin e Ballkanit dhe zgjidhjen e kauzës kombëtare shqiptare. Gjatë procesit, dëshiroj të ju jap një pasqyrë të punës të cilën e ka kryer Liga Qytetare Shqiptaro Amerikane për të sjellë pavarësinë e Kosovës (pavarësia është vetëm fjalë, nga perspektiva ime) dhe punën të cilën e vazhdon Liga Qytetare që të vendosen të drejtat e barabarta në Maqedoni, Mal të Zi, Luginën e Preshevës dhe Çamëri. Në të njëjtën kohë, dëshiroj të jap vështrimin mbi atë se çka unë mendoj se janë potencialisht mundësitë e rëndësishme për juve si anëtarë të komunitetit gjermano shqiptar që të ndikoni pozitivisht në politikën e jashtme të Perëndimit lidhur me konfliktin serbo – shqiptar, që të vazhdojë përpjekja e jonë e përbashkët për sjelljen e paqes afatgjate dhe stabilitetin në Ballkan, dhe krijimin e një vizioni të ri i cili i përshtatet më mire sfidave dhe problemeve të shekullit 21.


Nuk jam duke u munduar që të bëj një lustrim të problemeve të brendshme të Gjermanisë sot kur them se sot, për shkak të rëndësisë së Gjermanisë në botë, asaj ekonomike dhe politike; për shkak se përqendrimi frontal i nxehtë i qeverive të Evropës dhe mediave (jo si te Shtetet e Bashkuara) është te kriza e refugjatëve; dhe për shkak të përvojës së juaj si shqiptarë që keni emigruar në Gjermani (nëse ka qenë kjo për shkak se familja e juaj ka ikur prej komunizmit ose prej tiranisë sllave, nëse ju dhe familja e juaj keni qenë me mjaft fat që të gjeni strehim këtu kur keni qenë duke ikur nga okupimi serbë ose lufta në Kosovë, ose nëse gjyshëritë dhe prindërit e juaj kanë ikur prej tokave shqiptare për shkak të vështirësive ekonomike), ju jeni tani në kulm të epokës së re. Unë besoj se ne jemi në kulm të një epoke të re sepse jemi duke jetuar në një kohë kur gabimet e një epoke të vjetër ende nuk kanë vdekur, dhe vizionet e epokës së re ose ende duhet të lindin ose duhet të arrijnë të japin fruta. Unë besoj se shqiptarët në Gjermani dhe në pjesët tjera të Evropës kanë një përvojë dhe një perspektivë që shumë tjerë nuk e kanë, dhe si rezultat kanë një mundësi që të ndikojnë në rrjedhën e historisë.

Por, së pari, dëshiroj të ju them lidhur me atë se pse u bë që të përfshihem në pyetjen kombëtare shqiptare gjatë “luftërave të Ballkanit” në vitet e 1990-ta. Lideri i ndjerë shqiptar Arben Xhaferi më tha në vitin 1999 se Joe DioGuardi dhe Liga Qytetare Shqiptaro Amerikane kanë ringjallur përpjekjen diplomatike të shekullit 20 që të vendoset çështja kombëtare shqiptare. Unë nuk kam qenë e pranishme kur ka filluar kjo përpjekje — kur u themelua Liga Qytetare në vitin 1989 pasi që Joe u largua nga Kongresi; kur Joe shkoi në Beograd dhe Prishtinë në vitin 1990, dhe kur ai u kthye në Kosovë dhe pastaj udhëtoi në Shqipëri në të njëjtin vjet me të ndjerin Kongresist Tom Lantos, një i mbijetuar

Holokaustit, si zyrtarë të parë të zgjedhur që hynë në Shqipëri komuniste për pesëdhjetë vjet.

Unë nuk erdha deri te çështja shqiptare në një mënyrë akademike, por erdha në mënyrë emocionale. Unë kam qenë e ndikuar si e vogël nga ekspozimi i zbulimeve të lidhura me Holokaustin nazist dhe dështimin e gjeneratës së gjyshërive të mi që të shpëtojnë hebrenjtë e Evropës. Si e rritur dhe si botuese e librit e specializuar në politikat vendore dhe ndërkombëtare dhe si aktiviste e të drejtave të njeriut, kam qenë thellë e përfshirë në luftërat për vetëvendosje në mbarë botën. Dhe kështu kur Sllobodan Millosheviqi erdhi në pushtet dhe filloi lufta në Bosnje, unë e kam ditur se jemi duke e parë kthimin e Hitlerit në kohën tonë.

Amerikanët kanë qenë duke shikuar imazhet në ekranet tona të televizionit mbi gjenocidin në Bosnje dhe më vonë fshehjen e kampeve të përqendrimit në duart e forcave ushtarake dhe paramilitare të Serbisë nën Sllobodan Millosheviqin dhe na është thënë se kjo nuk ishte lufta e jonë; kjo nuk ka asgjë të bëj me neve; kjo është një kënetë; nuk duhet të bijmë në këtë kurth; këta njerëz kanë qenë duke luftuar me shekuj, dhe urrejtja ndëretnike në Ballkan është gati gjenetike. Unë kam qenë e tmerruar, sepse nuk ka asgjë më të keqe se të tregosh skenat e masakrës te një popullatë relativisht të privilegjuar në Shtetet e Bashkuara (dhe mund të shtoni te njerëzit e Evropës Perëndimore), në krahasim me njerëzit e Evropës Juglindore, dhe pastaj të insistohet se ne nuk kemi përgjegjësi. Unë kam vendosur se kjo ishte lufta e jonë, sepse unë besoj thellë se lufta për demokraci dhe lufta kundër fashizmit dhe ultra nacionalizmit duhet të fitohet në çdo gjeneratë, dhe po ashtu kam vendosur që të botojë një libër nga perspektiva kundër-Millosheviqit, opozita

kundër-luftës brenda ish Jugosllavisë, ku shumica e të cilëve ka ndodhur të jenë gazetarë.

Derisa isha duke përfunduar punën në këtë libër në fund të vitit 1993, e takova Joe DioGuardi, dhe anëtarët e Ligës Qytetare Shqiptaro Amerikane dhe kam filluar të marr vesh mbi dimensionin shqiptarë të konfliktit të Ballkanit, të cilin mediat nuk e kanë mbuluar—gjë që nuk do të ndodhë edhe pesë vite tjera kur filloi lufta në Kosovë në vitin 1998. Kur e takova Joe, sapo kam filluar të mësojë lidhur me një vend që quhet Kosova. Mendoni këtë — unë isha një amerikane e cila ka kaluar pesëmbëdhjetë vjet duke botuar libra lidhur me politikat ndërkombëtare, dhe kështu nëse unë nuk kam qenë në dijeni mbi dimensionin shqiptar të konfliktit në Ballkan, sa amerikanë kanë qenë? Derisa nuk e takova Joe dhe anëtarët tjerë të Ligës Qytetare, unë nuk kam ditur se me punën e tyre e kanë përjashtuar Millosheviqin nga Kosova dhe në Bosnie; dhe nuk kam ditur se Millosheviqi ka pasur tendencën e plotë që të kthehet në Kosovë. Sikur që të gjithë e dimë, në shkurt të vitit 1998, UÇK do të vijë në mbrojtje të kosovarëve kur trupat ushtarake dhe paramilitare serbe sulmuan Drenicën, duke grabitur dhe plaçkitur rrugës tërë Kosovën, dhe në fund duke vrarë më tepër se 12,000 kosovarë shqiptarë dhe duke dëbuar më tepër se një milion përpara se të përfundonte lufta në qershor në vitin 1999.

Derisa shqiptarët nëpër botë janë të shpejtë që të japin merita ish Presidentit Bill Clinton për lëshimin e bombave mbi Serbinë, bombat kurrë nuk do të ishin gjuajtur dhe marshi gjenocidal i Millosheviqit në tërë Evropën nuk do të kishte ndalur po të mos kishte qenë Joe Biden, në atë kohë Kryetari i Këshillit të Senatit për Punët e Jashtme, pastaj në atë kohë 34 hebrenjtë anëtarë të Kongresit të SHBA, dhe Liga Qytetare Shqiptaro

Amerikane. Me vite administratat e njëpasnjëshme të SHBA kanë qenë të përqendruara në Beograd. Pse? Sepse për gati 50 vjet Shqipëria sovrane ka qenë e prerë nga pjesa tjetër

e botës nga diktatori komunist Enver Hoxha dhe pasardhësi i tij Ramiz Alia, derisa shqiptarët në Kosovë, Maqedoni, Mal të Zi dhe Lugina e Preshevës kanë qenë pjesë e “perdes së hekurt” nën kontroll të Jugosllavisë së Titos.

Gjatë pesëdhjetë vjetëve, Beogradi ka dërguar zyrtarët e vet në Uashington, DC,

ka hapur shumë departamente në kolegje dhe universitete në SHBA, dhe ka definuar realitetin shqiptarë nga një perspektivë sllave. Kjo është pse ka qenë aq e rëndësishme që Joseph DioGuardi dhe shqiptarët amerikanë tjerë të formojnë një lobi në vitin 1989 që të edukojnë Kongresin e SHBA mbi historinë, kulturën, dhe aspiratat e shqiptarëve nga një perspektivë shqiptare dhe të bëjnë që shqiptarët amerikanë të angazhohen në politikat e Amerikës. Dhe, sipas opinionit tim, kjo është ende një detyre që ne e kemi sot në Amerikë, dhe kisha shtuar në Gjermani.

Në shtator të vitit 2002, në atë kohë Senatori Biden ka thënë në një fjalim në Çikago të organizuar nga Liga Qytetare Shqiptaro Amerikane:

“Është vështirë që të tërhiqet vëmendja e Presidentit të qeverisë së SHBA sepse shumë çështje tjera i mbulojnë çështjet tona, dhe prandaj “duhet të jemi në gjendje që të bëjmë rastin tonë.” Ai vazhdonte duke thënë se, “Problemi nuk qëndron te personi ose institucioni “duke qenë kundër-shqiptarë ose kundër-angazhimit kur vjen deri te politika e jashtme e SHBA,” ai shpjegonte. “Problemi qëndron kur Amerika ka një fokusim të ndryshëm dhe i lë prapa çështjet shqiptare dhe të Ballkanit.” Ai paralajmëroi shqiptarët e Amerikës që mbajnë në qendër të vëmendjes çështjet tona, dhe ai vlerësonte Ligën Qytetare për mbajtjen e vëmendjes lidhur me padrejtësitë e mëdha kundër shqiptarëve të

cilat duhet të ndreqen në Ballkan — për ndërtimin e elektoratit, për mbledhjen e fondeve për mbështetjen e anëtarëve të Kongresit të cilët kujdeseshin për atë se çka ishte duke ndodhur gjatë luftërave në Ballkan në vitet e 1990-ta, dhe ai veçanërisht më vlerësonte mua për “radhitjen e fakteve dhe prezantimin e rastit që ka tërhequr vëmendjen e qeverisë së SHBA.”

Përderisa Ballkani është shikuar gabimisht si një moçal dhe barrë e Evropës,” tha Biden, “Bota nuk do të mërzitet nëse shtatë milion shqiptarë janë duke u përndjekur.”

Përderisa Ballkani mbetet i izoluar, njerëzit e tij do të jenë në mëshirë të fuqive të jashtme. Përderisa bota i portretizon shqiptarët si të “pa civilizuar, pa kulturuar, dhe të paaftë, ne do të humbim.” Dhe Biden apeloi te shqiptarët e Amerikës në audiencë që të punojnë me Ligën Qytetare dhe “të jenë njerëz që e lëvizin botëkuptimin e botës në një drejtim të ndryshëm.”

Katërmbëdhjetë vjet më vonë ne ende jemi duke u përballë me të njëjtin problem, me të cilin shumë qeveri Perëndimore nuk kuptojnë se kush janë populli shqiptarë dhe i bëjnë shqiptarët figura të shahut që mund të lëvizen në tabelën gjeopolitike të shahut. Përsëri jemi prapa në mëshirë të ashtuquajturave fuqive ë mëdha — jo vetëm Serbisë, Greqisë dhe Rusisë — por në vend të parë të Evropës Perëndimore dhe të Shteteve të Bashkuara. Si pasojë, duhet të ballafaqohemi me realitetet në tokat shqiptare dhe në Evropën Juglindore sot, gjë që unë kisha argumentuar se na ka sjellë prapa ku ishim në vitin 1913.

Për një periudhë të shkurtë kohore, gjatë luftës së Kosovës, qendra e vëmendjes ndërkombëtare është treguar në realitetin shqiptarë të 150 viteve — një realitet i arrestimit, torturimit, burgosjes, asimilimit me forcë, dëbimit, dhe gjenocidit — dhe

rezistencës shqiptare ndaj kësaj. Kur Perëndimi ka parë kosovarët me qerre të larguar me forcë prej Kosovës, kjo i përkujtoi në epokën e nazizmit. Por shumë shpejt pas luftës, qendra e vëmendjes filloi të shuhej. Makina propaganduese e Serbisë u ngrit dhe punoi vazhdimisht në krijimin e një pariteti të rrejshëm në mes të viktimave të luftës të Bosnjës dhe Kosovës me kryesit të terrorizmit dhe gjenocidit të sponsorizuar nga shteti i Serbisë. Beogradi ka punuar fort që të karakterizojë rrejshëm shqiptarët si potencialisht një forcë terroriste myslimane në zemër të Evropës. Dhe me keqardhje e them se Beogradi ka pasur sukses në një masë të madhe. Unë besoj fort se nëse ne nuk veprojmë tani, shqiptarët do të bijnë në kënetën e historisë për edhe 150 vite tjera.

Fushëbeteja për një periudhë të shkurtër në vitin 1998 dhe 1999 ka kërkuar armë. Por tani fushëbeteja (dhe ajo ka qenë gjithmonë e vërtetë) është në shtyp dhe parlamentet e botës. Gjatë pesëdhjetë vjetëve, Beogradi ka qenë në gjendje që të dërgojë politikanët e vet në Shtetet e Bashkuara dhe në Evropën Perëndimore, derisa Shqipëria nën Enver Hoxhën ka qenë e shkëputur nga bota dhe shqiptarët në Kosovë, Maqedoni, Mal të Zi dhe Lugina e Preshevës kanë qenë qytetarët e klasës së tretë në Jugosllavinë e Titos. Gjatë pesëdhjetë vjetëve sllavët kanë interpretuar kulturën dhe historinë shqiptare. Ka ardhur koha për neve që të definojmë kulturën dhe historinë shqiptare. Unë besoj fuqishëm se ne nuk e kemi kryer punën, dhe ajo nuk mund të kryhet në shqip. Kjo duhet të kryhet në gjermanisht dhe anglisht.

Edhe pse sistemi i juaj politik në Gjermani nuk është i njëjtë si i yni në Shtetet e Bashkuara — ju keni një sistem parlamentar, unë besoj se tre elemente të cilat Senatori Biden ka cituar atëherë para katërmbëdhjetë vjetëve në Çikago janë esenciale për juve —

demonstrimin se keni një elektorat, arsimimin dhe mbështetjen nga liderët e politikës së jashtme, dhe edukimin dhe radhitjen e fakteve për zyrtarët politik dhe shtypin.

Dhe roli i juaj mund të jetë edhe më shumë i rëndësishëm se cili do tjetër në kohën kur Shtetet e Bashkuara praktikisht kanë braktisur Ballkanin Perëndimor te Bashkimi Evropian (vetëm Liga Qytetare Shqiptaro Amerikane e jonë ka ruajtur çështjet shqiptare në mendjet e Kongresit tonë në SHBA). Për më tepër, roli i juaj si shqiptarë dhe gjerman ju jep një mundësi dhe përgjegjësi të veçantë, pasi që Gjermania është një anëtare udhëheqëse e Bashkimit Evropian, që të loboni në Bundestag dhe edukoni shtypin gjerman.

Detyra nuk do të jetë e lehtë në kohën kur Gjermania dhe tërë Evropa është e tronditur nën peshën e krizës së refugjatëve dhe është duke dështuar në përballje me shtetin Islamik.

Por, për mua kjo paraqet një rast për shqiptarët, veçanërisht shqiptarët në Evropën Perëndimore, të tregojnë botës se kush janë shqiptarët nga një perspektivë shqiptare. Ju keni diçka shumë të fuqishme — besën—çdokush din këtu se çka domethënë kjo. Shqiptarët e kanë një histori të tolerancës fetare e cila shkon prapa qindra e qindra vjet si myslimanë, ortodoks, roman katolikë, dhe hebrenjtë që kanë jetuar njëri pranë tjetrit në harmoni me shekuj. Shqiptarët kurrë nuk e kanë iniciuar një luftë në Evropë. Si popull më pro-Perëndimor, pro-demokratik në Evropën Juglindore, shqiptarët kishin mundë aktualisht të ndihmojnë Evropës që të ndalë rrjedhën e fundamentalizmit islamik.

Nëse do të bënim një ndryshim në formësimin e shekullit 21, ne gjithashtu do të duhemi të punojmë së bashku. Ekziston një mungesë e hatashme e informacionit që vjen nga tokat shqiptare në Perëndim në formë të gazetarisë profesionale në anglisht, të librave

nga autorët shqiptarë të përkthyera në anglisht, dhe një mungesë e hatashme e lidhjes në mes të diasporës amerikane dhe evropiane. Kjo është pse një takim i këtij lloji është aq i rëndësishëm.

Politika e jashtme e Perëndimit lidhur me Evropën Juglindore, dimensioni shqiptar i konfliktit të Ballkanit, dhe e ardhmja e rajonit nuk do të ndryshojnë nëse ne nuk punojmë së bashku për ta ndryshuar. Shqiptarët mbesin të ndarë sepse ne jemi në një botë me rend i cili ende bazohet në parimet Perëndimore të sovranitetit dhe të integritetit territorial. Ruajtja e kufijve ekzistuese në emër të ruajtjes së stabilitetit me çdo çmim, pa e zgjedhur një konflikt që mohon të drejtën e një populli për vetë-vendosje nuk do të punojë më gjatë. Kjo nuk do të çojë deri te zgjedhja paqësore e një konflikti. Kosova është një prej shembujve më të mprehta të kësaj. Sikur që dini, nuk ekziston një marrëveshje në mes të shteteve anëtare të BE, ku 5 prej 28 refuzojnë ta njohin pavarësinë e Kosovës, dhe Shtetet e Bashkuara i janë bashkangjitur BE në perceptimin e të ardhmes së Evropës Juglindore si të drejtuar nga Beogradi.

Kjo është pse ne kemi një konflikt të ngrirë, pse nuk e kemi një pavarësi të vërtetë për Kosovën, dhe pse shqiptarët në Maqedoni, Mal të Zi, Luginën e Preshevës dhe Çamëri nuk kanë të drejtat e barabarta. Unë nuk jam duke sugjeruar që ne të punojmë në ndryshimin e kufijve. Në fakt, shqiptarët nuk duhet të ndryshojnë kufijtë sepse ata veç janë duke jetuar njëri pranë tjetrit. Por unë besoj se shqiptarët duhet të zhvillojnë një marrëdhënie publike të orkestruar dhe një strategji të lobimit. Duhet të insistojmë që Kosova të pranohet në institucionet ndërkombëtare si BE dhe KB, dhe që Serbia ta njeh pavarësinë e Kosovës, të pranojë të drejtat e barabarta shumicës shqiptare në Luginën e

Preshevës (në një nivel me të drejtat që aktualisht i gëzojnë serbët në Kosovë), të heqë dorë nga strukturat paralelë në veri të Kosovës, dhe të përqendrohet në zhvillimin ekonomik dhe politik të Serbisë. Por edhe para se kjo të ndodhë, zyrtarët e zgjedhur të Kosovës duhet të fokusohen në krijimin e demokracisë së vërtetë dhe sundimin e ligjit. Sikur e dimë të gjithë, zyrtarët e Kosovës kanë qenë duke i mbushur xhepat e veta dhe të familjes së tyre që nga përfundimi i luftës në vend se të angazhohen seriozisht në ndërtimin e shtetit dhe plotësimin e nevojave të popullit të tyre. (E njëjtë mund të thuhet për shumicën, por jo për të gjithë, e elitave politike në të gjitha tokat shqiptare.)

Me prishjen e koalicionit në Kosovë i cili ka kundërshtuar kthimin e Hashim Thaçit, Isa Mustafës, dhe Kadri Veselit në pushtet në vitin 2014 — një prishje që ka përfshirë BE dhe Shtetet e Bashkuara — tani me zgjedhjet në vitin 2016 të Hashim Thaçit si kryetar, shteti është ekonomikisht dhe politikisht në mëshirë të fatit. Në mars, Përfaqësuesja e Lartë e BE për Punët e Jashtme dhe Politikat e Sigurimit Federica Mogherini i tha Kryeministrit të Kosovës Isa Mustafës se ajo ka shpresuar që do të ekzistonte një

“dialog përfshirës i cili do të tejkalonte ngërçin e Kuvendit të Kosovës.” Por kjo është e pamundur, sepse populli ka humbur besimin në qeveri dhe në komunitetin ndërkombëtar.

Do të nevojitet një veprim i pa dhunshëm në bazë për ta larguar elitën politike të korruptuar të Kosovës, dhe do të nevojiten burrat dhe gratë e aftë në diasporë sikur që jeni ju që të kundërshtojnë një politikë të jashtme të Perëndimit të real politikës për mirëmbajtjen e stabilitetit me çdo çmim në Evropën Juglindore. Në vend të kësaj, duhet të insistojmë që parimi universal i të drejtave të njeriut të bëhet parimi dominues në shekullin 21.


Shpresoj se pjesa tjetër e shekullit 21 do të jetë një shekull i shqiptarëve. Kjo mund të ndodhë nëse kombinojmë burimet dhe veprimet tona. Kjo nuk do të kërkojë unitetin. Në komunitetet shqiptare në tërë botën rëndësia e unitetit shqiptarë shpesh here është mbajtur si një mënyrë për pengimin e veprimit. Është e pamundur për cilindo grup ose organizatë që të jetë e unifikuar. Unë shpresoj se nëse tashmë nuk keni bërë këtë, që sonte do të shikoni brenda zemrave dhe mendjeve të juaja dhe do të merrni vendimin lidhur me atë se çka doni të bëni dhe të jeni të gatshëm që të merrni një qëndrim publik si shqiptarë dhe si gjermanë. Sikur që tha një herë antropologia e famshme amerikane Margaret Mead, “Kurrë mos e nënçmo fuqinë e një grupi të vogël të njerëzve të përkushtuar për ta ndryshuar botën. Kjo është ajo që gjithmonë ka ndodhur.” Nëse veç nuk e keni bërë, unë shpresoj se ju do të bashkëngjitni OASA dhe, duke e bërë këtë, bëheni pjesë e një grupi të vogël të shqiptarëve në diasporën e Gjermanisë e cila është e përkushtuar në krijimin e ideve të reja dhe rrugëve të reja për zgjedhjen e pyetjes kombëtare shqiptare në kohën tonë.

Dhe shpresoj se shqiptarët në Gjermani dhe Liga Qytetare Shqiptaro Amerikane do të krijojë një lidhje të fortë, duke ndikuar në Kongresin e SHBA dhe në Bundestag. Nëse ne të gjithë themi se mendojmë — diçka që shumë motra dhe vëllezër tonë nuk mund ta thonë në Evropën Juglindore për shkak të frikës — ne në fund do të detyrojmë ndryshimin. Mbani në mend, ju keni besën, dhe askush nuk mund ta merr atë prej juve.


Përkthyer në Shqip nga Mire Marku – Rugova.



Shirley, Joe, dhe Fatoni me Anetaret e Kryesise se OASA-se ne TU Berlin.


Verschlagwortet: ,
Posted in: Kosovo
One Response “die Super Albanische Mafia Terroristen Gruppe des AAEF, „Hitler“ Nachfolger: Josef DioGuardio bei der TU Berlin” →

  1. balkansurfer

    April 2, 2016

    Lange geplant, schon bei dem Franz Josef Strauss Besuch in Albanien zuletzt in 1987, wo es nur um Waffen Lieferungen in den Kosovo ging, gegen Entwicklungshilfe.

    Militär Historiker Wiebes, über die Rolle von Genscher, der Amerikaner mit Islamischen Terroristen und Kriminellen

    Am Anfang der Zerschlagung Jugoslawiens stand ein amerikanisches Gesetz

    800 Millionen Mark für einen Bürgerkrieg

    Jürgen Elsässer 14.08.2003

    Titos Geheimdienstchef Antun Duhacek erzählt, wie der BND Jugoslawien zerstört hat

    Anfang Februar haben die Parlamente in Belgrad und Podgorica auf Druck der EU beschlossen, die Bundesrepublik Jugoslawien formell aufzulösen und durch eine lose Föderation Serbien und Montenegro zu ersetzen – Spötter bezeichnen das Gebilde als Solanien. Mittlerweile hat Solanien auch den Cyberspace erreicht: Statt der Länderendung .yu werden Serben und Montenegriner künftig nur noch Adressen mit .cs bekommen (für Crna Gora/Montenegro und Serbien).

    Duhacek: Jetzt haben sie es endlich geschafft, Jugoslawien von der Landkarte zu tilgen, und am Schluss wird man es nicht einmal mehr im Internet finden.

    Wen meinen Sie mit sie?

    Duhacek: Deutschland versuchte es schon seit langem, spätestens Ende der achtziger Jahre ging es in die entscheidende Phase. Dabei wurde die Bonner Regierung von Österreich, Italien und dem Vatikan unterstützt. Der Bundesnachrichtendienst (BND) koordinierte die Unterstützung für die Teilrepubliken Kroatien und Slowenien, die sich von Jugoslawien trennen [extern] wollten.

    Welche geheimdienstlichen Erkenntnisse haben Sie darüber?

    Duhacek: Der [extern] BND übernahm Ende der 80er Jahre die direkte operative Führung des kroatischen Auslandsgeheimdienstes – der war de jure noch Teil des gesamtjugoslawischen Dienstes UDBA, de fakto schon seit den frühen siebziger Jahren praktisch ohne Belgrader Kontrolle. Bei einem persönlichen Treffen zwischen Bundesaußenminister Genscher und dem kroatischen Geheimdienstchef [extern] Josip Manolic im Februar 1990, im Vorfeld der Wahlen im – damals noch zu Jugoslawien gehörenden – Kroatien, hat Genscher 800 Millionen Mark versprochen. Manolic wollte das Geld gleich in bar mitnehmen, der spätere Präsident Franjo Tudjman und sein damaliger Mitstreiter (und heutige Präsident) [extern] Stipe Mesic warteten dringend darauf. Schließlich floss das Geld erst kurz nach den Wahlen im März 1990. Leute des BND übergaben die 800 Millionen Mark in Zagreb, Cash.

    Das muss ein ziemlich schwerer Koffer gewesen sein.

    Duhacek: Die Deutschen haben ja auch eine Gegenleistung dafür bekommen. Manolic hatte im Februar 1990 mit dem BND ein sehr weit reichendes Geheimabkommen geschlossen. Es umfasste im wesentlichen drei Punkte: 1) Zusammenarbeit des von ihm kontrollierten kroatischen Dienstes mit dem BND im Vorgehen gegen Jugoslawien und Serbien. 2) Der BND stellt seinen kroatischen Partnern alle Aufklärungsergebnisse zur Verfügung, die er und befreundete Nato-Dienste in und über Jugoslawien sammeln, zum Beispiel über die Situation in der Jugoslawischen Armee, ihre Truppenbewegungen und so weiter. Das sollte bei den bald beginnenden militärischen Auseinandersetzungen ein großer Vorteil für Zagreb werden. 3) Manolic unterstellt einen Teil seiner Informanten und informellen Mitarbeiter, zum Beispiel in Belgrad, direkt dem BND.

    [extern] Erich Schmidt-Eenboom nimmt in Der Schattenkrieger, seinem Buch über die BND-Aktivitäten von Klaus Kinkel, an vielen Stellen auf Sie Bezug. Bei ihm heißt es aber, dass schon „unmittelbar vor dem Tode Titos“ in Zagreb „alle Entscheidungen in strategischen Fragen nur noch in Absprache … mit BND-Instanzen und Ustascha-Repräsentanten getroffen werden“. Das war zu Beginn der 80er Jahre.

    Duhacek: Das waren enge Kontakte, aber sie mussten noch verdeckt abgewickelt werden. Die heiße Phase beginnt erst Ende der achtziger Jahre, als aus dem Apparat, den Manolic und sein Ziehvater [extern] Ivan Krajacic im Verborgenen aufgebaut haben, der offizielle Geheimdienst des neuen kroatischen Staates wird. Ab ungefähr Mai 1990 funktioniert dieser Geheimdienst wie ein Anhängsel des [extern] BND. Die deutsche Seite verlangte für ihre Leistungen eine totale Unterordnung des kroatischen Dienstes, und das hat sie bekommen. Zum Beispiel bestimmten die Deutschen, welche kroatischen Emigranten Pässe bekommen sollten.



    Der UN-Vermittler Vance nannte den Jugoslawienkrieg „Mr. Genscher’s
    war“: youtube Part 1 von 18

    Zerschlagung Jugoslawiens: Die CIA Operation „Roots“

    Der Krieg gegen Jugoslawien
    Ein Insiderbericht

    1. Persönliche Vorbemerkung
    2. Zu den aktuellen Lügen von Schröder, Scharping und Fischer
    3. Die Kriegsvorbereitung »Roots« – eine covert action des CIA zur Zerschlagung Jugoslawiens
    Persönliche Vorbemerkung

    Dieses Schreiben übergebe ich einem katholischen Priester, der hier in Deutschland Mitglied der Gruppe »Ordensleute für den Frieden« ist, und bitte ihn, unter Wahrung des Beichtgeheimnisses, um Stillschweigen bezüglich meiner Person / Identität. Er wird dieses Schreiben in meinem Auftrag an Multiplikatoren in Medien und Politik weiterleiten.

    Ich bin als sogenannter Geheimnisträger in leitender Position im Bonner Regierungsapparat und kann aus Gewissensgründen nicht mehr schweigen. Alle von mir angegebenen Fakten sind für Besserinformierte recherchierbar und überprüfbar.

    Der gesamte NATO-Propagandastab und bei uns voran das »Trio Infernale« Schröder, Scharping und Fischer belügen dreist die Öffentlichkeit in fast allen Fakten bezogen auf den Balkankrieg und eine willige Schar von Medienleuten tragen diese Lügen ungeprüft weiter.
    Zur aktuellen Situation

    Die Bundesregierung kennt die wahren Fluchtursachen und spielt zynisch mit dem kalkulierten Flüchtlingselend an den Grenzen des Kosovo, um damit das Bild von Deportationen und »ethnischen Säuberungen« aufrecht zu halten.

    Die Aufklärung der Bundeswehr wie der NATO überhaupt verfügen dagegen weder über Bildmaterial, noch über geheimdienstliche Erkenntnisse, Anzeichen und Belege, die für eine systematische Vertreibung oder Deportation von Flüchtlingen durch jugoslawische Spezial-, Armee oder Polizeikräfte sprechen.

    Flüchtursachen sind nach internen Erkenntnissen des Verteidigungsministeriums etwa zu gleichen Teilen:

    + Übergriffe jugoslawischer Soldaten und Polizeikräfte, jedoch teilweise ausgelöst durch Angriffe / Beschießungen von UCK-Kräften aus der Deckung durch kosovo-albanische Zivilisten.

    Erkenntnisse liegen vor, daß marodierende jugoslawische Soldaten sofort standrechtlich verurteilt werden.

    + NATO-Angriffe und Bomben

    + NATO-Bombenfolgen wie Ausfall der Trinkwasserversorgung in fast allen Städten des Kosovo

    + Angst, zwischen Fronten von UCK, jugoslawischem Militär und NATO-Angriffen zu gelangen

    + Permanente Verbreitung von Angst und Horrorstories durch ca. 100 kleine UCK-, NATO- oder albanische Piratensender auf UKW in den Bergen, sowie die Propagandasendungen der UCK über Radio Tirana

    + Marodierende Banden der albanischen Mafia, die mit automatischen, im albanischen Bürgerkrieg erbeuteten Waffen Schutzgelder erpressen, verlassene Häuser sofort nach Wertgegenständen durchsuchen und brandschatzen

    + Marodierende multiethnische Banden aus geflohenen Sträflingen, Deserteuren der albanischen und jugoslawischen Armee, die häufig erbeutete Uniformen der jugoslawischen Armee und nach Belieben UCK-Embleme tragen, die es auf jedem Basar der Anrainerstaaten zu kaufen gibt

    + UCK-Freischärler, die eine »Generalmobilmachung« ausgerufen haben und jeden wehrfähigen Mann anhalten und zum Dienst an der Waffe pressen. Verweigerer werden schwer körperlich mißhandelt und erst nach Zahlung eines Zwangsgeldes freigelassen mit der Verpflichtung, gegen Androhung der Blutrache Stillschweigen zu bewahren und Familien bzw. Medien gegenüber sich als Opfer der Serben auszugeben.

    + Die Ankündigung der UCK, die NATO werde um einen Bodenkrieg im Kosovo nicht herumkommen und demnächst einmarschieren.


    CIA Operation Roots!

    Kosovo – Operation Roots


Kommentar verfassen

Bitte logge dich mit einer dieser Methoden ein, um deinen Kommentar zu veröffentlichen:


Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )


Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )


Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s


~ Artikel ~ Kulturelles ~ Kolumnen ~

Geopolitiker's Blog

Just another WordPress.com weblog

www.lloretparty.de - Reisemagazin

Reise- und Freizeitthemen | Jugendreisen, Urlaub & Lifestyle

The PROFESSORS' BLOG – Science, Culture & Human Rights For All

For geopolitical analyses go to THE INDICTER Magazine [theindicter.com]. The Professors' Blog, founded 2005, is Sweden's earliest blog written by univerisity professors (In Swedish: "professorsblogg"). Founded by Prof. Marcello Ferrada de Noli Ph.D. (Med. dr. i psykiatri, Karolinska Institutet) Professor Em. Epidemiology. Prof. de Filosofía. Former Research Fellow & Lecturer in Social Medicine, Harvard Medical School

Ein Parteibuch

Noch ein Parteibuch

%d Bloggern gefällt das: